เพียงพลัดพราก

 เพียงพลิ้วใบไม้ไหว ความฝันลอยไกลเกินคว้า

 เพียงลมละเมอผ่านมา ปลิดหยาดน้ำตาตกริน

 เพียงพบแล้วพลันจาก พลัดพรากสู่หนใดไม่ถวิล

 เรือนรังเจ้าลืมเคยดื่มกิน โบยบินสิ้นความทรงจำ

 เพียงฉันอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ตระกองกอดความหลังเจ็บช้ำ

 เห่กล่อมความเดียวดายร่ายลำนำ กลืนกล้ำน้ำตายะเยียบ...เงียบงัน

 เพียงลมไหวใบไม้ร่วง เมฆดำดับดวงดาวฝัน

 เพียงรักแล้วพรากจากกัน ง่ายดายเพียงนั้นหนอ...ชีวิต